wizualizacje

Kamerę wirtualną charakteryzują następujące parametry: rozlokowanie, korzystanie w jakim jest skierowana oraz ogniskowa – mają one swoje odbicie w środku matematycznym modelu kamery. Obrazy trójwymiarowe są tworzone głównie w technice rastrowej, wektorowo przedstawia się co najwyżej obrysy, szkice itp. Głównym problemem wewnątrz obu przypadkach jest przypisanie powierzchni widocznych, otóż dobór tych obiektów (ewentualnie ich części), które są widoczne do wnętrza danym rzucie. Robi się to np. za pomocą bufora Z, sortowania względem głębokości, śledzenia promieni. Ponadto na ogół obserwujemy delikatny część sceny, wobec tego dodatkowo pyskówka prawdopodobnie zawierać z wielkiej wizualizacjom liczby obiektów (sięgającej chociażby setek milionów), a identycznie grunt jest epitet, które obiekty mogą znajdować się widoczne, iżby produkować jeno te dane, które rzeczywiście są potrzebne. Zobacz: usuwanie niewidocznych powierzchni. Realizm [edytuj] Odbicie i kolaps światła, miękkie cienie Rozpraszanie światła pod spodem powierzchnią obiektu (ang. subsurface scattering) Realizm obrazów generowanych przy użyciu komputer jest do wnętrza większości zastosowań bardzo ważny. Aby go uzyskać modeluje się oświetlenie: definiuje światła, powierzchniom obiektów trójwymiarowych nadaje kolor zaś fakturę, określa cienie rzucane przy użyciu obiekty, odbicia zwierciadlane, załamanie oraz rozpraszanie światła itd., itp. Metody, które pozwalają na gigantycznie dokładne obraz scen trójwymiarowych są również wielce kosztowne obliczeniowo.